Het mandaat van Fatima: waarom het dagelijks bidden van de rozenkrans een dringende noodzaak is

---

Een overdenking uit „De kracht van de rozenkrans“ van Gabriel Castillo

De verschijning van Onze-Lieve-Vrouw van Fatima is de meest onderzochte katholieke gebeurtenis in de kerkgeschiedenis, met het grootste aantal getuigen en de hoogste mate van erkenning. De plek is meerdere malen bezocht door verschillende pausen en heeft een feestdag op de universele kalender. Twee van de drie zieners, de heiligen Francisco en Jacinta, zijn in 2017 heilig verklaard; het lichaam van de heilige Jacinta, dat vijftien jaar na haar overlijden werd opgegraven, bleek onvergankelijk te zijn.

Het ‘zonnewonder’, het teken dat Maria gaf, werd door meer dan zeventigduizend mensen van allerlei pluimage waargenomen, en geen enkele andere Mariaverschijning is zo grondig door het Vaticaan onderzocht, vooral omdat een deel van de boodschap een aanslag op een paus voorspelde, die uiteindelijk op het liturgische feest van Onze-Lieve-Vrouw van Fatima, op 13 mei 1981, op paus Johannes Paulus II werd gepleegd.

Om het enorme belang van Fatima te begrijpen, met name in het licht van de geschiedenis van de rozenkrans, is het belangrijk stil te staan bij de historische context ervan. Onze-Lieve-Vrouw voerde in 1917 een preventieve actie uit om de Kerk voor te bereiden op de conflicten van de moderne wereld. De twintigste eeuw werd gekenmerkt door de opkomst van het secularisme en het militante atheïsme. Het relativisme domineerde de cultuur en aspecten van het modernisme hadden zelfs hun weg naar de Kerk gevonden. Er waren in de twintigste eeuw ook meer religieuzemartelaren dan in alle voorgaande eeuwen samen. De mensheid zou de opkomst van fascistische en communistische regimes, twee wereldoorlogen, genocides en enorme politieke onrust meemaken. En dus moest Maria ons in Fatima ook voorbereiden op de seksuele en technologische revoluties die nog in het verschiet lagen.

Paus Pius X publiceerde op 8 september 1907, het feest van de Geboorte van Maria, een encycliek waarin hij waarschuwde voor de gevaren van het modernisme: namelijk de poging om de Kerk te veranderen door het goddelijke te bagatelliseren, waardoor de Kerk meer een sociale instelling zou worden dan een goddelijke. De kiem was gelegd om het offer van Christus aan het kruis en Zijn Werkelijke Tegenwoordigheid in de Eucaristie te bagatelliseren. Dit is slechts een glimp van het landschap waarvan Maria getuige was toen zij besloot in te grijpen door te verschijnen op de meest nederige plek voor de meest nederige mensen.

​Op 13 mei 1917 verscheen Onze-Lieve-Vrouw aan drie arme, ongeschoolde herderskinderen. Jacinta, de jongste zieneres, was pas zeven jaar oud. Haar broer Francisco was acht en Lucia, haar nichtje, was tien. De kleine eigenaardigheden in de verhalen van de kinderen wijzen op de authenticiteit van hun ervaring. Francisco kon Onze-Lieve-Vrouw bijvoorbeeld niet horen, hij kon haar alleen zien – in tegenstelling tot de twee meisjes, die haar zowel konden zien als horen. De boodschap die Onze-Lieve-Vrouw destijds aan de kinderen gaf, moet ons vandaag de dag ook tot nadenken stemmen: toen Lucia aan Maria vroeg of Francisco naar de hemel zou gaan, zei Maria dat dat wel het geval zou zijn, maar dat hij eerst veel rozenhoedjes zou moeten bidden. Deze achtjarige jongen werd slechts tien jaar oud en was een relatief braaf kind – waarschijnlijk onstuimig en opstandig, maar hij leefde in een veel eenvoudiger tijd. Hoe zuiver moet de hemel zijn, dat hij vele rozenhoedjes moest bidden voordat hij daarheen kon gaan?

Ook de invloed die de verschijning op de kinderen had, getuigt van de waarheid van wat zich daar heeft afgespeeld. Francisco onderging een ingrijpende verandering en werd een toonbeeld van deugdzaamheid en vroomheid; hij stelde zich ten doel de verborgen Jezus in het tabernakel te troosten.

​Onze-Lieve-Vrouw verscheen zes keer, en bij elke verschijning was haar boodschap in wezen dezelfde: “Bid elke dag de rozenkrans ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, om vrede voor de wereld te verkrijgen . . . want alleen zij kan jullie helpen.”
Vergeet niet dat Maria hier jonge kinderen onderwees – er is geen „leeftijdsgrens“ als het gaat om het bidden van de rozenkrans. Het is een krachtig middel tot voorbede voor elke gelovige, van elke leeftijd. Of we het nu leuk vinden of niet, en of we nu gehoorzamen of niet, Maria vraagt zelfs aan kleine kinderen om zich ertoe te verbinden om ten minste dagelijks de rozenkrans te bidden.

De gevolgen van de zonde werden duidelijk gemaakt tijdens de derde verschijning; de Maagd Maria spreidde haar handen, de aarde ging open en de kinderen kregen een visioen van de hel te zien. Het was niet zomaar een woord of een instructie om de hel te vermijden; de Moeder van God gaf hen letterlijk een visioen van de hel. Toen zei ze:
​

„Jullie hebben de hel gezien, waar de zielen van de arme zondaars terechtkomen. Om hen te redden, wenst God in de wereld de devotie tot Mijn Onbevlekt Hart te vestigen. Als gedaan wordt wat ik jullie zeg, zullen vele zielen gered worden en zal er vrede zijn.”

Waarom doet ze dit? Wat wil ze ons hiermee leren? Denk nog eens na over de tijd waarin we leven. Velen van ons hebben met eigen oren gehoord dat iedereen naar de hemel gaat. Zelfs in het katholieke onderwijs wordt het onderwerp ‘hel’ met grote voorzichtigheid behandeld. Ik heb het zelf meegemaakt, en ik gaf les aan de achtste klas, ver voorbij de leeftijd van het verstand!
​
Nu pleit ik niet voor bangmakerij; de hel is echter geen plek waar je per ongeluk terechtkomt. Het is een keuze die mensen bewust en vrijwillig maken.

Omdat Maria wist dat er valse leerstellingen over de hel de Kerk binnendrongen, koos zij ervoor om ons de meest indringende catechese te geven in de vorm van dit gruwelijke visioen. Daarmee schonk zij ons een daad van barmhartigheid: een heldere catechese met een deugdelijke moraal. Dit is een boodschap van hoop, en geen boodschap van angst. Maria vertelt ons dat God de mensen wil redden via haar Onbevlekt Hart.

Bid de rozenkrans, want die schenkt vrede. Bid de rozenkrans, want die redt zielen, ook die van onszelf.

​En toen vroeg Onze-Lieve-Vrouw om een aanvulling op de rozenkrans:
​

„Wanneer jullie de rozenkrans bidden, zeg dan na elk mysterie: O mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, red ons van het hellevuur. Leid alle zielen naar de hemel, vooral degenen die uw barmhartigheid het meest nodig hebben.” 

​De Heilige Maagd is vooral bezorgd om de redding van de zielen, en haar boodschap heeft een duidelijke urgentie. Bij elke tientje van de rozenkrans vraagt ze ons om (via Maria) een direct beroep te doen op Jezus om zielen te redden; dit draagt zelfs vrucht bij degenen die het verst van God verwijderd zijn.

Daarnaast wil ik nog een belangrijk Latijns gezegde over het gebed noemen: Lex orandi, lex credendi, lex vivendi. De wet van het gebed is de wet van het geloof, is de wet van het leven. Kortom, hoe we bidden beïnvloedt wat we geloven en dat beïnvloedt hoe we leven. Bidden tot Jezus om vergeving van onze zonden om het vuur van de hel te ontlopen, vestigt in ons een dieper geloof in de eeuwige gevolgen van de zonde, wat onze manier van leven zal veranderen. Het toevoegen van dit gebed levert weliswaar de genade op waar we om vragen, maar het is ook catechetisch. In een tijdperk van moreel relativisme, waarin velen genade willen zonder berouw, houdt Onze-Lieve-Vrouw de verlossing voor onze ogen als de belangrijkste intentie in elk mysterie. In de verschijning zegt Onze-Lieve-Vrouw iets soortgelijks: “Bid, bid heel veel, en breng offers voor de zondaars; want vele zielen gaan naar de hel, omdat er niemand is die zich opoffert en voor hen bidt.”

Ze roept de kinderen op om te bidden en boete te doen. Ze roept ons op om te bidden en boete te doen. Wij hebben een rol te spelen in de redding van anderen. Ze predikt dit om verschillende redenen, maar vooral omdat het werkt. Bidden en boete doen werken! Heb je een familielid dat op weg is naar de hel? Jij kunt helpen om hem of haar te redden!

Our Lady came to Fatima not to scare children and punish us by asking everyone to pray the Rosary. She came to save us. She came to set the captives free. She came to give us the key to remove the shackles and bondage of sin and addiction. Don’t view the daily Rosary as a burden but as a source of freedom.
Onze-Lieve-Vrouw is niet naar Fatima gekomen om kinderen bang te maken en ons te straffen door iedereen te vragen de rozenkrans te bidden. Ze is gekomen om ons te redden. Ze is gekomen om de gevangenen te bevrijden. Ze is gekomen om ons de sleutel te geven waarmee we de ketenen en de slavernij van zonde en verslaving kunnen afwerpen. Beschouw het dagelijks bidden van de rozenkrans niet als een last, maar als een bron van vrijheid.

+

Dit artikel over de rozenkrans is een bewerking van het boek The Power of the Rosary van Gabriel Castillo, dat verkrijgbaar is bij Sophia Institute Press.

Bron: SpiritualDirection.com